Zastosowanie inaktywowanej donosowej szczepionki przeciw grypie i ryzyka porażenia Bella w Szwajcarii ad 5

Okresy początkowe wśród pacjentów z porażeniem Bella. Wśród niepotrzebnych przypadków porażenia Bella, w którym podawano donosową szczepionkę, okres początkowy zdefiniowano jako okres od pierwszej dawki szczepionki donosowej do pierwszej wizyty u lekarza na porażenie Bella; wśród przypadków wskaźnikowych okres początkowy zdefiniowano jako okres od pierwszej dawki szczepionki donosowej do początku porażenia Bella. Spośród przypadków porażenia Bella, w którym podano szczepionkę pozajelitową, okres początkowy zdefiniowano jako okres od szczepienia do pierwszej wizyty u lekarza na porażenie Bella. Tabela 3. Tabela 3. Wynik pacjentów z porażeniem Bella. W naszej analizie przypadków dotyczących 412 pacjentów zidentyfikowaliśmy 91 pacjentów z porażeniem Bella, u których wykonano donosowe badanie, 81 z nich miało odpowiednie dane do obliczenia interwałów. Czterdziestu czterech z tych 81 pacjentów (54,3%) po raz pierwszy odwiedziło lekarza z powodu objawów od 31 do 60 dni po donosowym szczepieniu (względna zapadalność na porażenie Bella po podaniu donosowym, 35,6, przedział ufności 95%, 14,1 do 89,8), 17 (21,0 procent) miał okres wystąpienia od do 30 dni (względna zapadalność, 14,0; przedział ufności 95%, 5,2 do 37,9), 15 (18,5%) miało okres początkowy od 61 do 91 dni (względna zapadalność, 11,8; przedział od 4,3 do 32,3), a 5 (6,2%) miało okres początkowy przekraczający 91 dni (rysunek 1). Odstępy czasu w przypadkach wskaźnikowych miały podobny rozkład, chociaż w ponad jednej trzeciej przypadków wskaźnikowych okres początkowy wynosił od do 30 dni. W przeciwieństwie do tego, 61,5 procent pacjentów ze skrzyw- nionymi pozajelitowo miało początkowy okres dłuższy niż 91 dni. Tabela 3 przedstawia dane dotyczące wyniku neurologicznego u tych pacjentów.
Ocena ryzyka po korekcie dla stron
Tabela 4. Tabela 4. Rozkład przypadków porażenia Bella według procesu zbierania danych i ekspozycji na donosową szczepionkę. Obawialiśmy się, że w naszym badaniu kliniczno-kontrolnym możemy przecenić ryzyko porażenia Bella po podaniu donosowym z dwóch powodów. Po pierwsze, przypadki wartownicze miały większe prawdopodobieństwo włączenia do badania kontrolnego przypadku (22 z 43 przypadków [51,2%]) niż przypadków niezaangażowanych (228 z 730 [31,2%]) (Tabela 4). Po drugie, odsetek pacjentów z porażeniem Bella, którzy byli narażeni na szczepionkę, wynosił 27,2 procent (68 z 250 pacjentów) w badaniu kliniczno-kontrolnym, ale tylko 14,2 procent (23 z 162 pacjentów) w serii przypadków pacjentów bez kontroli ( Tabela 4). Zastosowaliśmy dwa podejścia do oszacowania całkowitej liczby pacjentów z narażonymi przypadkami w całej grupie 773 pacjentów z porażeniem Bella w celu dostosowania do tego prawdopodobnego zawyżenia.
Podejście
Założono, że przypadki porażenia Bella wywołane przez ekspozycję na szczepionkę miały takie samo prawdopodobieństwo włączenia do badania kliniczno-kontrolnego lub do serii przypadków, co przypadki wartownicze. Zgodnie z Tabelą 4 to założenie wymusza następujące równanie: (22 + 5) ÷ 43 = (46 + 18) ÷ (64 + x), które jest rozwiązywane, gdy x = 38 i które daje szacunkową wartość 145 (wartownicza i nonsentinel) w przypadku ekspozycji na szczepionkę.
Podejście 2
Odsetek przypadków ekspozycji na szczepionkę był wyższy w badaniu kliniczno-kontrolnym niż w serii przypadków, przy ilorazie szans 2,25 (27,2% vs
[przypisy: bimatoprost, cilostazol, wdrożenia magento ]
[przypisy: tribusteron, dentysta bielsko biała, cefepim ]
[przypisy: zespół pancoasta, fizjokursy, ból brzucha we wczesnej ciąży ]