Sekwencyjne terapie proliferacyjnego zapalenia nerek ad 5

Spośród 38 pacjentów z nerczycowym białkomoczem w linii podstawowej, 30 miało obniżenie stosunku białka do kreatyniny do mniej niż 3; zmniejszeniu towarzyszyła poprawa poziomu kreatyniny w surowicy krwi u 18 pacjentów oraz stabilny poziom kreatyniny w surowicy u 12 pacjentów. Spośród 21 pacjentów z subnefrotycznym białkomoczem na linii podstawowej (stosunek białka w moczu: kreatyniny mniejszy niż 3), 19 miało obniżenie stosunku białka do kreatyniny wynoszące co najmniej 50 procent; zmniejszeniu towarzyszyła poprawa poziomu wyjściowego kreatyniny w surowicy u 5 pacjentów oraz stabilny poziom kreatyniny w surowicy u 14 pacjentów. Średnie ciśnienie tętnicze; hematokryt; poziomy azotu mocznikowego we krwi, kreatyniny w surowicy, albuminy surowicy i dopełniacza C3 i C4; Miano ANA; miano anty-dsDNA; osad moczowy; a stosunek białek w moczu do kreatyniny poprawił się znacząco w przypadku terapii indukcyjnej u wszystkich pacjentów (P <0,001). Tabela 2. Tabela 2. Dawki leków immunosupresyjnych i kortykosteroidów otrzymanych podczas terapii podtrzymującej. Tabela 2 pokazuje dawki leków immunosupresyjnych i kortykosteroidów otrzymanych podczas leczenia podtrzymującego. Sześciu pacjentów z przetrwałym nerczycowym białkomoczem po terapii indukcyjnej miało remisję podczas leczenia podtrzymującego (trzy z grupy azatioprynę i trzy z grupy mykofenolanu mofetylu). Średnia dawka dożylnego cyklofosfamidu i azatiopryny była podobna podczas wizyty. Mediana dawki mykofenolanu mofetylu wynosiła 1500 mg na dobę przez pierwsze 12 miesięcy, a następnie spadła. Dawka podtrzymująca mykofenolanu mofetylu została zmniejszona, aby zminimalizować działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego i leukopenię u pacjentów, którzy mieli ciągłą remisję po co najmniej 12 miesiącach leczenia. W sumie podczas leczenia podtrzymującego średnia dawka prednizonu była istotnie wyższa w grupie otrzymującej cyklofosfamid (0,21 . 0,15 mg na dobę) niż w grupie mykofenolanu mofetylu (0,12 . 0,13 mg na dobę, p = 0,002) lub grupie azatiopryny (0,15 . 0,14 mg na dzień, P = 0,01). Ilość kortykosteroidów użytych podczas leczenia podtrzymującego określono na podstawie nawrotów.
Pierwotne punkty końcowe
Pięciu pacjentów zmarło podczas leczenia podtrzymującego (cztery w grupie cyklofosfamidu i jedna w grupie mykofenolanu mofetylu). Czterech pacjentów z grupy cyklofosfamidu zmarło na sepsę; trzech z tych pacjentów zmarło, nadal otrzymując co kwartał dożylne pulsy cyklofosfamidu. Spośród tych trzech pacjentów, dwie osoby zmarły po jednym i czterech miesiącach i osiągnęły ostateczną nadirę w liczbie białych komórek odpowiednio 2600 i 2400 komórek na milimetr sześcienny. Trzeci pacjent zmarł po dwóch miesiącach i miał końcową liczbę białych krwinek na poziomie 9200 komórek na milimetr sześcienny. Dodatkowy pacjent zmarł po bezobjawowym 27-miesięcznym cyklu leczenia cyklofosfamidem, 10 miesięcy po zakończeniu fazy podtrzymującej leczenie; u tego pacjenta wystąpił nawrót autoimmunologicznej małopłytkowości wymagającej dożylnego metyloprednizolonu, który był powikłany sepsą, a następnie zatrzymaniem czynności serca. Pacjent z grupy mykofenolanu mofetylu zmarł z powodu zespołu ostrej niewydolności oddechowej wtórnego do zapalenia płuc wywołanego przez Pneumocystis carinii
[patrz też: wdrożenia magento, cilostazol, atropina ]
[przypisy: wdrożenia magento, ambroksol, anakinra ]
[hasła pokrewne: boboland siedlce, mastermed białystok, polfarmed ]