Rozpowszechnianie, leczenie i zapobieganie HIV-1: ewolucja globalnej pandemii ad 8

W 2001 r. W ramach tej umowy odbyła się specjalna sesja Zgromadzenia Ogólnego Organizacji Narodów Zjednoczonych (UNGASS) dotycząca HIV / AIDS, w której wyraźnie stwierdzono, że leczenie przeciwretrowirusowe stanowi zasadniczy element walki z HIV / AIDS. WHO następnie umieścił antyretrowirusy na Liście niezbędnych leków i sformułował wytyczne dotyczące opracowania podejścia do zdrowia publicznego w leczeniu osób z ubogimi w zasoby środowiskami zakażonymi HIV-1 (79). Niedawno ustanowiono nowe i znaczne mechanizmy finansowania w celu zaoferowania terapii antyretrowirusowej w warunkach ograniczonej dostępności zasobów. Należą do nich międzynarodowy program zwalczania HIV / AIDS (MAP) Banku Światowego, Światowy Fundusz Walki z AIDS, Gruźlicą i Malarią (GFATM) oraz Plan awaryjny dla AIDS (PEPFAR) prezydenta USA. Przez jego. 3 na 5. Inicjatywa WHO postawiła przed końcem 2005 r. ambitny cel, jakim jest posiadanie 3 milionów osób w biednych zasobach na HAART (80). Chociaż ceny leków przeciwretrowirusowych nadal spadały, częściowo z powodu ogólnej konkurencji, tylko 1,3 miliona osób otrzymywało HAART pod koniec 2005 r. I 2,0 miliona do końca 2006 r. (81). Pomimo nieosiągnięcia celu inicjatywy 3 na 5, wzrost w Afryce był bardzo dramatyczny, wzrastając od 100 000 osób otrzymujących HAART pod koniec 2003 r. Do 810 000 na koniec 2005 r. (81) i 340 000 (28% te, które są w najbliższej potrzebie) pod koniec 2006 r. (81). Potencjalnymi przeszkodami pozostają powszechny dostęp do terapii antyretrowirusowej (recenzja pod numerem 82). W krajach o wysokim wskaźniku rozpowszechnienia epidemia HIV / AIDS nie tylko znacznie zwiększyła zapotrzebowanie na już niedorozwinięty i źle funkcjonujący sektor opieki zdrowotnej, ale dodatkowo zmniejszyła zatrudnienie, ponieważ wielu pracowników służby zdrowia jest zarażonych wirusem HIV-1. Niedobory lekarzy i pielęgniarek skłaniają do zaangażowania mniej wykwalifikowanych pracowników służby zdrowia, a nawet członków społeczności w zakresie świadczenia opieki, dlatego strategie muszą być jasne i proste. Opieka społeczna została z powodzeniem wprowadzona w różnych, trudnych warunkach, w tym na obszarach wiejskich i miejskich slumsach (83, 84) i zasługuje na dalsze badania w innych regionach. Ograniczenia do leczenia przeciwretrowirusowego w warunkach ubogich w zasoby. Zarządzanie HIV / AIDS różni się znacznie w zależności od regionu, w zależności od zasobów finansowych i technologii. Na przykład w krajach o wysokich i średnich dochodach informacje o pacjencie zawsze obejmują liczbę limfocytów T CD4 + (odzwierciedlającą wielkość progresji choroby), miano wirusa osocza krwi (które koreluje z ryzykiem i szybkością progresji), a nawet wirusowe. testy oporności (stosowane w celu dostosowania początkowej terapii i modyfikacji leczenia w przypadku niepowodzenia). Jednak w ustawieniach ubogich w zasoby nawet wyliczenie komórek T CD4 + nie zawsze jest dostępne, co oznacza, że decyzja o rozpoczęciu leczenia przeciwretrowirusowego opiera się wyłącznie na kryteriach klinicznych. Dlatego leczenie przeciwretrowirusowe jest często inicjowane zbyt późno w trakcie infekcji, aby zapobiec wysokim wskaźnikom śmiertelności (85). Ponadto pacjenci, którzy rozpoczęli leczenie w późnym stadium, są bardziej narażeni na syndrom zapalny rekonstrukcji immunologicznej (IRIS) [86]. Chociaż IRIS jest nie do końca poznany, wydaje się, że zdarza się to podczas wczesnej odbudowy układu odpornościowego gospodarza z powodu HAART u niektórych osób z przewlekłymi infekcjami oportunistycznymi (np. Gruźliczymi i niegruźliczymi prątkami i grzybami), które były względnie bezobjawowe pomimo niskiej limfocytów T CD4 + liczby i zaawansowana choroba HIV. W krajach o ograniczonych zasobach możliwość pomiaru ładunku RNA HIV-1 w osoczu (pVL) w celu monitorowania odpowiedzi pacjenta na leczenie jest jeszcze bardziej ograniczona niż zdolność do wyliczenia liczby komórek T CD4 +. Niewydolność leczenia jest zwykle diagnozowana późno, w oparciu o zmniejszającą się liczbę limfocytów T CD4 + i / lub kliniczny postęp choroby. Ponieważ są one zwykle poprzedzane tygodniami lub miesiącami wcześniej przez rosnące obciążenie wirusem, rozległa wirusowa oporność na leki może rozwinąć się do czasu rozpoznania niepowodzenia leczenia, aw Afryce obserwuje się przenoszenie lekoopornego HIV-1 (87). Istnieje ogromna potrzeba opracowania przystępnych cenowo i prostych testów komórek T CD4 + i wirusów, które mogą być stosowane we wszystkich punktach opieki, w tym w najbardziej ubogich regionach wiejskich (79. 82). Leczenie osób zakażonych HIV-1 i Mycobacterium tuberculosis. Koincydencja zakażenia HIV-1 i gruźlicy w wielu ubogich w zasoby jest szczególnie niefortunna (88). Na całym świecie 14 milionów ludzi jest zakażonych HIV-1 i Mycobacterium tuberculosis, a gruźlica stała się główną przyczyną zgonów wśród osób zarażonych wirusem HIV-1 w warunkach ograniczonej dostępności zasobów (89)
[hasła pokrewne: nemak bielsko, mastermed białystok, hipnoza sosnowiec ]