Odwrócenie utraty aksonów i niepełnosprawności w mysim modelu postępującej stwardnienia rozsianego cd

Wystąpiła interakcja między leczeniem fulerenem a czasem trwania choroby (czas), co oznacza, że efekt leczenia nie był taki sam w czasie. Leczenie fulerenem wydawało się skuteczniejsze w postępującej fazie choroby. Ponadto skumulowany wynik choroby był niższy w grupie leczonej fulerenem w porównaniu z grupą leczoną podłożem (tabela 1). Tabela Leczenie fulerenem ABS-75 zmniejsza progresję choroby w postępującym wtórnym postępie choroby EAE u zwierząt leczonych niepodstawionym fulerenem (rdzeń fulerenowy bez przyłączonego antagonisty receptora NMDA) było identyczne z postępem myszy leczonych podłożem (Figura 1B), co pokazuje, że do działania ABS-75 konieczne było dodanie antagonisty receptora NMDA do fulerenu. Ponadto leczenie memantyną podawaną codziennie (1,5 mg / kg śródotrzewnowo) począwszy od dnia 20 do końca przebiegu choroby nie miało wpływu na progresję EAE (Figura 1C). Podsumowując, wyniki te pokazują, że połączenie właściwości przeciwutleniających i antydipotoksycznych w tej samej cząsteczce było krytyczne dla wpływu ABS-75 na zmniejszenie progresji choroby. Ponieważ myszy NOD rozwijają cukrzycę, mierzyliśmy poziomy glukozy we krwi na końcu przebiegu choroby i nie znaleźliśmy żadnych dowodów na cukrzycę, co mogłoby wprowadzić w błąd nasze wyniki. Konkretnie, poziomy glukozy we krwi dla ABS-75 wynosiły 113,17. 16,53 mg / dl, a dla kontroli 115,5. 35,46 mg / dl. Wyniki te są zgodne z dobrze znaną obserwacją, że myszy NOD immunizowane CFA nie rozwijają cukrzycy (37, 38). Następnie testowaliśmy fuleren ABS-75 w 2 tradycyjnych rzutowych modelach EAE, model rzutowo-remisyjno-remisyjny SJL indukowany za pomocą PLP131 . 151 i jednofazowy nawracający model C57BL / 6J indukowany MOG. W przypadku modelu rzutowo-remisyjnego SJL rozpoczęliśmy leczenie za pomocą ABS-75 w tym samym czasie, co w naszym modelu NOD (dni 17-20), a jako kontrolę potraktowaliśmy te zwierzęta memantyną. Jak pokazano na Fig. 1D, u myszy SJL immunizowanych PLP131 . 151 pierwsze oznaki choroby zaczęły się w dniach 9. 10, a pik pierwszego ataku wystąpił w dniu 14. Wynik choroby dla pierwszego ataku wynosił 2. 2,5, która jest bardziej dotkliwa niż zaobserwowano w modelu NOD MOG. Po remisji po pierwszym ataku zwierzęta miały 2 kolejne nawroty, które były znacznie mniej poważne. Zwierzęta nie rozwijały się w kategoriach niepełnosprawności, jak zaobserwowaliśmy w progresywnym modelu NOD. Ponadto, jak pokazano na ryc. 1D, nie zaobserwowaliśmy wpływu ABS-75 (lub memantyny) mierzonej postępem klinicznym. Zgodnie z danymi klinicznymi nie zaobserwowaliśmy wyraźnej utraty aksonów w modelu myszy SJL, tak jak to zrobiliśmy w modelu NOD (omówionym poniżej). Na koniec zbadaliśmy, czy leczenie fulerenem ABS-75 zapoczątkowane przed immunizacją miało wpływ na jednofazowy MOG indukowany przez MOG u myszy C57BL / 6J. Jak pokazano na Figurze 1D, leczenie fulerenem ABS-75 (30 .g / kg śródotrzewnowo) rozpoczęte dzień przed immunizacją MOG i podawane codziennie, aż do końca przebiegu choroby, nie miało wpływu na ostry EAE u myszy C57BL / 6J. Zatem fuleren ABS-75 ma wpływ tylko na postępujący kliniczny komponent unikalny dla modelu NOD. Obniżonemu progresji EAE u zwierząt leczonych fulerenem ABS-75a towarzyszy zmniejszona utrata aksonów i mieliny w rdzeniu kręgowym. Utratę aksonów i demielinizację oceniano odpowiednio za pomocą barwienia srebrem Bielschowsky ego i Luxol fast blue w rdzeniu kręgowym zwierząt leczonych nośnikiem i fulerenem ABS-75a na końcu doświadczenia, a także u zwierząt tuż po pierwszym piku ( dzień 23). Rdzenie kręgowe myszy NOD analizowane po pierwszym piku (dzień 23) wykazywały jedynie łagodną demielinizację i praktycznie brak utraty aksonów, jak określono przez barwienie srebrem Bielschowsky ego, pokazując, że pierwszy atak nie jest związany ze znaczącym uszkodzeniem aksonalnym (dane nie przedstawione). Jednakże po postępie choroby obserwowaliśmy wyraźną utratę aksonów (Figura 2A) i demielinizację (Figura 2B) w rdzeniu kręgowym zwierząt traktowanych podłożem. Przeciwnie, utrata aksonów i demielinizacja były uderzająco zmniejszone u zwierząt traktowanych fulerenem ABS-75, zgodnie z naszymi obserwacjami klinicznymi. Barwienie Neurofilamentu H, które identyfikuje mniejsze włókna nerwowe, ujawniło również, że leczenie fulerenem ABS-75 było zdolne do zmniejszania utraty aksonów po progresji choroby. Jak pokazano na figurze 2C, zaobserwowano zmniejszenie barwienia H neurofilamentu (procentowa powierzchnia w obrębie brzusznej kolumny istoty białej zabarwionej na włóknisty nerwu) w kontrolach (3,96%. 1,43%) w porównaniu z ABS-75 (16,13%. 5,13%, P <0,01) [więcej w: hipnoza sosnowiec, guz pancoasta, zsr kijany ]